محمود فرجامی:
فقط یک روز پس از 22 خرداد، یعنی همان روزی که تا دیروزش فضای نشاط و شادمانی عجیبی سراسر کشور و به خصوص شهرهای بزرگ را فراگرفته بود؛ افسردگی شدیدی بخش عظیمی از جامعهی ایران و حتی ایرانیان دور از وطن را دربرگرفت.
آنچه گذشت نیازی به شرح و توصیف ندارد. بسیار زیاد دربارهی آن گفته و نوشته شده و بسیار بیشتر گفته و نوشته خواهد شد. این یادداشت دربارهی چیز دیگریست. دربارهی طنز است. دربارهی آن گوهری که قرار است در آشفتهترین حالات و بغرنجترین اوضاع، خنده بر لب افسردگان بیاورد، دل ها را شاد کند و امید ببخشد.
طی یکی دو هفتهای که از آن ماجرا گذشت طنزنویسی به خصوص در عرصهی رسانهها (اعم از مطبوعات، سایتها و وبلاگستان) به وضعیت نادری دچار شد. گذشته از فضای خاصی که تولید طنز در مورد مسائل جاری جامعه را با خاطر جدی روبرو میکرد؛ . . . >>>>>
